Geen museumstukken: deze Fiat 132’s rijden nog regelmatig terug naar Turijn
Hotel Adriano ligt al klaar in de stoelzak
Achter een rij Nederlandse garagedeuren staan twee auto’s die de weg naar Turijn vermoedelijk zonder navigatie kunnen vinden. Een gele en een oranje Fiat 132, beide van Charles Groeneveld.
Het zijn geen tot op de laatste bout gerestaureerde concoursauto’s die alleen naar buiten mogen wanneer het precies twintig graden is en de kans op regen nul procent bedraagt. Dit zijn eerlijke, zorgvuldig bijgehouden Fiats. Auto’s die gebruikt worden, hun leeftijd mogen laten zien en nog regelmatig doen waarvoor ze ooit zijn gebouwd: comfortabel lange afstanden afleggen.
In de stoelzak van de oranje 132 ligt de informatie van Hotel Adriano alvast klaar. Niet als toevallig achtergebleven toeristenfoldertje, maar als stille verwijzing naar meer dan dertig jaar reizen naar Turijn.
En zelfs de koelkast in de stalling draagt een Fiat-embleem.
Toeval bestaat hier nauwelijks.
Charles en zijn twee bijzondere 132’s
Charles Groeneveld is niet alleen eigenaar van de gele en oranje Fiat 132. Hij is ook nauw betrokken bij de Fiat Club Nederland en beheerder van het Nederlandse Fiat 132-register. Daar worden voertuiggegevens, documentatie, technische kennis, folders, werkplaatshandboeken en verhalen rond het model verzameld en bewaard.
Dat registerwerk is belangrijker dan het op het eerste gezicht lijkt. De kennis over auto’s als de Fiat 132 staat niet meer bij iedere garage op de plank. Onderdelen zijn niet altijd met één druk op de knop te bestellen en veel praktische informatie leeft vooral voort bij eigenaren, clubs en specialisten.
Charles bewaart dus niet alleen twee auto’s. Hij bewaart ook een deel van het verhaal eromheen.
Dat doet hij overigens niet door zijn Fiats angstvallig binnen te houden. Hij rijdt ermee. Naar bijeenkomsten, tijdens clubritten en met enige regelmaat terug naar de stad waar de 132 ooit werd gebouwd: Turijn.
Twee van de 42
Wie tegenwoordig een Fiat 132 tegenkomt, heeft werkelijk iets zeldzaams voor zich. Volgens de meest recente telling op basis van de RDW-voertuiggegevens staan er in juli 2026 nog slechts 42 exemplaren actief op Nederlands kenteken.
Daarvan zijn 31 auto’s oorspronkelijk in Nederland geregistreerd. De overige elf exemplaren zijn later geïmporteerd.
De verdeling naar brandstof laat zien hoe de 132 vroeger vooral werd gebruikt:
- 32 exemplaren rijden op benzine;
- 8 op benzine en lpg;
- slechts 2 zijn diesels.
Ook de kleurverdeling is opvallend. Van de 42 nog actieve auto’s staan er bij de RDW slechts vier als oranje geregistreerd en drie als geel.
Wanneer de geregistreerde kleuren overeenkomen met de huidige zichtbare kleuren, bezit Charles dus één van de vier oranje én één van de drie gele Fiat 132’s in Nederland.
Samen heeft hij twee van de 42 resterende exemplaren onder zijn hoede. Dat is bijna 4,8 procent van het complete actieve Nederlandse bestand. Afgerond: bijna vijf procent.
Een tweede databron telt 46 bekende Nederlandse Fiat 132-registraties. Daarvan zijn er echter twee geëxporteerd en twee gesloopt. Het relevante aantal voor het nog actieve Nederlandse wagenpark blijft daarmee 42.
Charles heeft dus niet zomaar twee oude Fiats in de garage staan. Hij beheert een serieus stukje van het resterende Nederlandse bestand.
De vergeten grote Fiat
De Fiat 132 werd in maart 1972 geïntroduceerd als opvolger van de Fiat 125. Hij kreeg een plek boven in het Fiat-programma en moest klanten aanspreken die een ruime, comfortabele en representatieve reisauto zochten.
De kleinere Fiat 124 werd later opgevolgd door de 131 Mirafiori. De 125 maakte plaats voor de grotere en luxere 132. Daarmee vormden de 131 en 132 in de jaren zeventig samen het hart van Fiats midden- en hogere middenklasse.
De 132 was klassiek opgebouwd: de motor voorin en de aandrijving op de achterwielen. Hij bood ruimte, een behoorlijke bagageruimte en sterke viercilindermotoren. Geen revolutionaire sportwagen, maar wel een auto waarmee een vertegenwoordiger, ondernemer of gezin in de jaren zeventig zonder veel omhaal heel Europa kon doorkruisen.
De eerste serie verscheen als Fiat 132 en 132 Special, met een 1600- of 1800-motor. In 1974 volgde de tweede serie, leverbaar als GL en GLS. Daarbij veranderden onder andere de achterlichten, het interieur en de zijruiten.
In latere jaren verschenen ook sterkere tweelitermotoren en dieseluitvoeringen. De 132 bleef tot 1981 in productie, waarna Fiat het model doorontwikkelde tot de Argenta.
Getekend door Marcello Gandini
Ook het ontwerp maakt de 132 interessanter dan zijn ingetogen verschijning misschien doet vermoeden. De auto wordt toegeschreven aan Marcello Gandini, destijds werkzaam voor Bertone.
Dat is dezelfde ontwerper die betrokken was bij auto’s als de Lamborghini Miura en Countach, de Lancia Stratos, de Alfa Romeo Montreal, de Fiat X1/9 en verschillende Maserati’s. Tussen al die spectaculaire sportwagens staat de Fiat 132 bijna als de keurige boekhouder op een Italiaans familiefeest.
Maar kijk beter en je ziet dezelfde aandacht voor verhoudingen, glasoppervlak en een krachtige, zakelijke lijn. De 132 hoefde geen poster aan de muur van een tienerkamer te worden. Hij moest ruimte bieden, representatief zijn en op hoge snelheid comfortabel door Europa reizen. Ook dat is vormgeving.
Een Fiat uit een veranderende fabriek
De introductie van de 132 viel samen met een belangrijke verandering binnen de Fiat-fabriek Mirafiori in Turijn.
In 1972 werden daar achttien Unimate-lasrobots geplaatst op de productielijnen van de Fiat 132. Met dergelijke installaties konden delen van de carrosserie steeds verder automatisch worden samengesteld en gelast. De grote automatische lasopstelling werd ook wel aangeduid als de Mascherone automatico: letterlijk een soort groot lasmasker dat rondom delen van de carrosserie werkte.
Voor die tijd was dat bijzonder modern. Veel productiewerk werd nog volledig handmatig of met eenvoudige vaste machines uitgevoerd. De 132 stond daarmee aan het begin van een nieuwe periode waarin robots steeds meer zwaar, repeterend en fysiek belastend laswerk van fabrieksmedewerkers overnamen.
Vanaf 1974 werd de automatisering verder verbeterd, waardoor meer productieflexibiliteit ontstond. Verschillende carrosseriedelen en uitvoeringen konden gemakkelijker binnen hetzelfde productieproces worden verwerkt. De technieken uit deze periode vormden de voorlopers van de veel verder geautomatiseerde systemen die Fiat later zou invoeren.
Wanneer Charles met zijn 132 Turijn binnenrijdt, keert de auto dus terug naar een plaats waar niet alleen zijn carrosserie werd gebouwd, maar waar ook een nieuw hoofdstuk in de Europese autoproductie begon.
Geen perfecte auto’s, wel echte auto’s
De gele en oranje Fiat 132 van Charles zijn geen volledig gerestaureerde pronkstukken. Ze verkeren eerder in een eerlijke staat 3: verzorgd, bruikbaar en met mooie sporen van een lang leven.
Juist daardoor vertellen ze een verhaal.
Een auto waarvan ieder boutje, ieder stuk bekleding en ieder laklaagje is vernieuwd, kan schitterend zijn. Maar soms verdwijnt tijdens zo’n restauratie ook iets van het oorspronkelijke karakter. De geur van het interieur, de kleine gebruikssporen, het gereedschap, het instructieboekje en de typeplaatjes laten zien dat een auto werkelijk heeft geleefd.
Bij Charles mogen die details blijven bestaan. Wat technisch aandacht nodig heeft, wordt aangepakt. Wat behouden kan blijven, blijft behouden.
De auto’s hoeven zich niet jonger voor te doen dan ze zijn. Ze moeten vooral betrouwbaar zijn om weer naar Italië te rijden.
Terug naar Turijn
Een reis naar Turijn in een Fiat 132 is iets anders dan dezelfde rit in een moderne auto.
Er is geen adaptieve cruisecontrol die automatisch afstand houdt. Geen groot beeldscherm dat waarschuwt voor iedere file, flitspaal of wegversmalling. Geen actieve geluidsonderdrukking en waarschijnlijk ook geen telefoon die naadloos met de auto overlegt welke afspeellijst bij de volgende Alpenpas hoort.
In een 132 hoor je de motor werken. Je voelt het wegdek en merkt wanneer er zijwind staat. Je bent niet alleen passagier van moderne techniek, maar nog werkelijk bestuurder.
Dat betekent niet dat de Fiat ongeschikt is voor lange afstanden. Integendeel. De 132 werd juist ontwikkeld als comfortabele reiswagen. Zijn ruimte, lange overbrengingen, soepele motoren en grote bagageruimte maakten hem in zijn tijd geschikt voor precies dit soort Europese reizen.
Al meer dan dertig jaar Hotel Adriano
Eenmaal in Turijn is Hotel Adriano het vertrouwde adres.
Charles komt er al meer dan dertig jaar. Tegenwoordig kan een hotelkamer binnen enkele seconden online worden geboekt, maar toen Charles er voor het eerst kwam, ging dat nog anders. Een reservering werd per fax naar de familie Riccardo gestuurd.
Hotel Adriano staat aan de Via Pollenzo 41, in het westelijke deel van Turijn, in de omgeving van de wijken Cenisia en San Paolo. Het ligt niet midden tussen de grote paleizen en toeristische pleinen van het historische centrum, maar in het gewone, dagelijkse Turijn. De tramhalte Racconigi ligt op korte loopafstand, waardoor het centrum gemakkelijk bereikbaar is.
Juist die ligging past bij het verhaal. Charles komt niet alleen naar Turijn om een paar bekende monumenten af te vinken. Hij komt terug in een stad die hij inmiddels goed kent. Hotel Adriano is daarbij geen willekeurig overnachtingsadres meer, maar een vast onderdeel van de reis.
Mirafiori, Lingotto en het andere Turijn
Vanuit Hotel Adriano trekt Charles de stad en de omgeving in. Natuurlijk horen Mirafiori en Lingotto daarbij.
Lingotto is de beroemde voormalige Fiat-fabriek met de testbaan op het dak. Auto’s begonnen hun productieproces op de lagere verdiepingen en bewogen tijdens de montage steeds verder omhoog. Uiteindelijk konden ze op het dak worden getest.
Mirafiori vertegenwoordigt een andere schaal. Het immense fabriekscomplex werd een stad binnen de stad en bood werk aan tienduizenden mensen. Hier werden generaties Fiats gebouwd, waaronder de 132.
Met een oude Fiat door Italië rijden vertraagt het reizen. Niet noodzakelijk doordat de auto langzaam is, maar doordat je meer ziet, hoort en beleeft. Bij een tankstation ontstaat sneller een praatje. Op een parkeerplaats loopt iemand om de auto heen. Een oudere Italiaan herkent het model, wijst naar het interieur en begint een verhaal over zijn vader, oom of vroegere werkgever.
Een Fiat 132 opent in Italië deuren die voor een moderne huurauto gesloten blijven.
Don Bosco rijdt mee
In de uit Italië afkomstige oranje Fiat werd een afbeelding van Don Bosco gevonden.
Giovanni Bosco was een negentiende-eeuwse priester die zich in Turijn inzette voor arme, dakloze en kansarme jongeren. In de wijk Valdocco bouwde hij een gemeenschap op waarin jongeren onderdak, onderwijs en begeleiding kregen. Vanuit zijn werk ontstond later de wereldwijde Salesiaanse beweging. Zo ontstond de beschermheilige voor reizigers.
De vondst in de Fiat is geen sluitend bewijs voor de volledige levensloop van de auto. We weten niet wie de afbeelding heeft neergelegd, tijdens welke reis dat gebeurde of hoeveel jaar en kilometers Don Bosco al in de 132 heeft meegereden.
Maar juist zulke kleine voorwerpen geven een historische auto persoonlijkheid.
Voor een oude Italiaanse auto die nog regelmatig de Alpen oversteekt, kan een beetje extra bescherming onderweg overigens nooit kwaad.
De details die het verhaal compleet maken
Wie de tijd neemt om rond de twee Fiats te kijken, ontdekt steeds meer kleine bijzonderheden.
De oorspronkelijke typeplaatjes vertellen waar en hoe de auto’s zijn geproduceerd. De instructieboekjes laten zien hoe Fiat destijds aan zijn klanten uitlegde hoe de verwarming, carburateur of choke moest worden bediend. Het oorspronkelijke gereedschap herinnert aan een periode waarin automobilisten geacht werden onderweg zelf nog iets te kunnen oplossen.
De interieurs laten verschillen in materialen, kleuren en uitvoering zien. De grote bagageruimte maakt duidelijk dat de 132 geen hobbyauto was, maar een praktische reiswagen. Er moesten koffers, gereedschap, reserveonderdelen en waarschijnlijk de nodige flessen Italiaanse wijn in passen.
En dan is er nog die brochure van Hotel Adriano in de stoelzak.
Op zichzelf is het slechts een stukje papier. Binnen het verhaal van Charles vertegenwoordigt het meer dan dertig jaar reizen, ontmoetingen en terugkeren naar dezelfde stad.
Zelfs de koelkast is Fiat
In de stalling staat ook een oude koelkast met het Fiat-embleem. Volgens Charles dateert hij van vóór 1965. Hij kreeg hem van een Fiat-dealer uit het oosten van Nederland.
Het is geen moderne koelkast met een nostalgische sticker, maar een daadwerkelijk industrieel product uit de tijd waarin Fiat zich met veel meer bezighield dan personenauto’s.
Fiat was in de twintigste eeuw een enorm industrieel concern. Het merk bouwde niet alleen auto’s, maar ook vrachtwagens, tractoren, spoorwegmaterieel, vliegtuigmotoren, machines en huishoudelijke apparatuur.
De koelkast is daarvan een prachtig overblijfsel. Tussen de gele en oranje 132 staat hij volledig op zijn plaats.
Bij Charles worden dus niet alleen de auto’s Italiaans verantwoord bewaard. Ook de drankjes blijven in Fiat-stijl op temperatuur.
Meer Fiat dan dit wordt een garage niet snel.
Mobiel historisch erfgoed moet bewegen
Historische voertuigen blijven niet uitsluitend behouden door ze binnen te zetten en af te dekken.
Stilstand veroorzaakt eveneens slijtage. Rubbers drogen uit, remmen gaan vastzitten, brandstofsystemen vervuilen en motoren krijgen te weinig gelegenheid om volledig op temperatuur te komen. Een auto die jarenlang niet rijdt, kan er aan de buitenkant prachtig uitzien en technisch toch langzaam achteruitgaan.
Behoud door gebruik vraagt meer inspanning. Een lange reis moet worden voorbereid. Vloeistoffen, banden, ontsteking, koeling en remmen moeten in orde zijn. Onderdelen moeten worden gezocht en kleine problemen onderweg worden opgelost.
Maar gebruik houdt een auto ook levend.
Daarbij zijn clubs, registers en liefhebbers als Charles onmisbaar. Zij bewaren niet alleen auto’s en chassisnummers, maar ook documentatie, technische kennis en persoonlijke verhalen. Dankzij hen weten we niet alleen hoeveel Fiat 132’s nog bestaan, maar ook hoe ze rijden, welke onderdelen passen en wat er nodig is om ermee naar Turijn te gaan.
Wie meer wil weten over de Fiat 132, kan daarvoor terecht bij het Fiat 132-register van de Fiat Club Nederland. Daar wordt de kennis over het model verzameld en gedeeld.
De gele en oranje 132 van Charles vertegenwoordigen samen bijna vijf procent van het nog actieve Nederlandse bestand. Dat klinkt als een zware verantwoordelijkheid.
Charles zelf zal het waarschijnlijk eenvoudiger benaderen.
Olie controleren. Gereedschap mee. Bagage in de kofferbak. De informatie van Hotel Adriano in de stoelzak.
En dan gewoon weer richting Turijn. Want historische auto’s zijn niet gemaakt om stilstaand oud te worden.
Ook onderweg én in de stalling goed verzekerd
Een klassieker is gemaakt om mee te rijden. Juist tijdens een lange reis naar Italië kunnen echter onverwachte zaken gebeuren: een aanrijding, pechschade, diefstal, storm- of hagelschade. En ook wanneer de auto veilig in de stalling staat, blijft schade mogelijk door brand, lekkage, vandalisme of een ongelukkige manoeuvre.
Met een actuele verzekeringstaxatie staat de waarde van uw klassieker duidelijk en onafhankelijk vast. Dat verkleint de kans op discussie en onderverzekering wanneer het onverhoopt misgaat. Een belangrijk verschil, zeker bij originele en zeldzame auto’s waarvan de waarde niet eenvoudig uit een standaard koerslijst is af te lezen.
Gaat uw oldtimer, youngtimer of bijzondere auto binnenkort weer op reis? Controleer dan vooraf of het taxatierapport nog actueel is.
Plan een verzekeringstaxatie bij Autotaxatie Drie Bergen en vertrek met een gerust gevoel — ook als de reis deze keer niet naar Turijn gaat.
